ایران به عنوان کشوری  باستانی،  دارای تمدن سه هزار ساله در بر گیرنده ملتی یکپارچه اما چند قومی و چند فرهنگی بوده است. می توان گفت که همزیستی و همنوایی میان هویت های فروملی و اقوام های ایرانی در درازنای تاریخ تاکنون، هویت فرهنگی و ملی واحدی را بین آنها به وجود آورده است. بدین معنی که مولفه ها و عناصری مانند سرزمین، زبان، خاطرات تاریخی، اسطوره ها و افسانه ها، آیین ها، شعایر و آداب و رسوم مشترک موجب شده اند تا هویتی جمعی و ملی یکپارچه ای بین اقوام متنوع ایرانی ایجاد شود.

 آنتونی اسمیت هویت ملی بازتولید وباز تفسیر دایمی الگوی ارزش ها، نمادها، خاطرات، اسطوره ها و سنت هایی  است  که میراث متمایز ملت ها را تشکیل می دهند وهویت افراد با آن الگو، میراث و با آن عناصر فرهنگی تشخیص داده می شود (اسمیت،1383: 30) . منابع تاریخی نشان می دهند که نوعي هويّت جمعي با «تصوّر ايراني بودن» در معناي يکپارچه سياسي و قومي و ديني و زباني و زماني و مکاني آن را در قرن سوم میلادی در دوران ساسانيان ساخته و پرداخته شده است. (اشرف،1383:  145). این تصور ایرانی بودن با وجود جنگ ها و بحران های سیاسی و اجتماعی جامعه ایرانی، در طول تاریخ به صورتی پویا بازتولید و بازنفسیر شده و به عنوان میراث فرهنگی وملی همۀ اقوام ایرانی به نسل کنونی رسیده است.